Franciszek Walicki we wspomnieniach Anioła Stróża

Ktoś powiedział, że nie ma nic bardziej ulotnego niż moda w muzyce rozrywkowej i piosence. Moda potrafi wynieść artystę na szczyty popularności, aby nagle, pod wpływem kaprysu, wbić tego samego artystę w piach zapomnienia. Miałem ogromne szczęście, że pracowałem z artystami, którzy ulepieni byli jakby ze szczególnego gatunku gliny, która pod wpływem czasu, a niekiedy i ludzkiej zawiści nie zamieniała się w piasek, a w granit. Ale było coś twardszego i trwalszego niż granit – Zegarmistrz Światła Purpurowy. Zajrzał pewnego dnia w głąb jurajskiego parku polskiego rock’n’rolla i wybrał najlepszych. Nie ma już wśród nas prekursorów tej muzyki w Polsce: Bogusława Wyrobka, Marka Tarnowskiego, Tadeusza Nalepy, Miry Kubasińskiej, Heleny Majdaniec, Ady Rusowicz, Krzysztofa Klenczona, Janusza Popławskiego, Zbigniewa Podgajnego, Wojtka Skowrońskiego, Grzegorza Ciechowskiego, Ryszarda Riedla i wielu innych, a zwłaszcza tego, którego ceniliśmy chyba najbardziej – demona i anioła w jednej osobie – Czesława Niemena. Ja także wkrótce znajdę się w ich gronie i powiem im, że niektóre ich piosenki żyją nadal. Są śpiewane i słuchane, a czas, który poświęcili ich tworzeniu, nie był czasem straconym. I wręczę im ten medal. A oni będą wiedzieli, dlaczego to robię… Bo bez nich nie byłbym tym, kim byłem. Wystąpienie Franciszka Walickiego z okazji wręczenia mu Złotego Medalu „Gloria Artis” (Książka zawiera płytę DVD …i nie żałuj tego). FRANCISZEK WALICKI (1921–2015), dziennikarz, publicysta, „ojciec chrzestny” polskiego rock’n’rolla. Współtwórca, obok Leopolda Tyrmanda, i członek Honorowych Komitetów obu pierwszych festiwali muzyki jazzowej w Sopocie w latach 1956 i 1957. Animator i kierownik artystyczny pierwszych polskich zespołów „mocnego uderzenia” i pierwszej polskiej dyskoteki Musicorma’70 w Sopocie. Jako Jacek Grań autor tekstów piosenek, takich jak Puste koperty, Czy mnie jeszcze pamiętasz, Niedziela będzie dla nas, Na drugim brzegu tęczy, Gdybyś kochał, hej!, śpiewanych m.in. prze